Τη μάνας ο πόνον

Νέος ν’ αποθάνω
έτονε γραφτόν
Για τ’ εμέν ’κ’ ευρέθεν
ένα γιατρικόν
Ο Χάρος ση πόρτα μ’
το ψ̌όπο μ’ θα παίρ’
Ποίος τη μανίτσα μ’
το χαπέρ’ θα φέρ’;

Πέτεν την μανίτσα μ’
μαύρα ας φορεί
γιατί το παιδίν ατ’ς
άλλο ’κ’ έν’ να ζει
Σα κρεβάτι͜α κείται
και ψυχομαχ̌εί
Παλεύ’ με το Χάρον
και ψ̌ην παραδί’

Τη μάνας ο πόνον
’κι γιατρεύκεται
Το παιδίν εχάθεν
και ’κι κλώσ̌κεται
Αρχινά το κλάμαν
και το μοιρολόι
ους να μη κρούει άλλο
τη ψ̌ης το ρολόι