Μάνα, γιατί εφήν’νες με

Μάνα, γιατί εφήν’νες με
κι επέγ̆’να απέσ’ σα ξένα;
Τιδέν ’κ’ εύρα ση ζωή μ’,
μόνον θυμούμαι εσένα

Κανείς ’κι ’ξέρ’ το γιατρικό μ’,
κανείς ’κι ’ξέρ’ τον πόνο μ΄
Τα χρόνια ντ’ έφαγα εγώ
απέσ’ σον ξένον τόπον

Τα χρόνα̤ μ’ ετελέθανε,
ζωήν άλλον ’κ’ επέμ’νεν
Τα πόδι͜α μ’ εταγιάνεψαν,
και το ψ̌όπο μ’ ’τελέθεν