Εμείς που αγαπίουμες

Εσύ που έρθες ση ζωή μ’ 
κι εποίκες με τ’ εσόν -ι
Εσέν εγώ θα αγαπώ 
άμον Θεόν τ’ εμόν -ι

Εσέν π’ εδέκες με χαράν 
κι εγόμωσες το ψ̌όπο μ’
χαπίς θα ευτάγω την καρδι͜ά μ’ 
να βάλω εσέν, πουλόπο μ’

Εμείς που αγαπίουμες
καμίαν ’κι θα χωρίουμες
κι ο εις σ’ εγκάλι͜αν τ’ αλλουνού
σον θάνατον θα ευρίουμες

Όντες εσέν ’κ’ ελέπω σε
μαυρίζ’ όλεν ο τόπον
κι απέσ’ σ’ αχούλι μ’ έχω σε,
τ’ εμόν μικρόν αρνόπο μ’ / γιαβρόπο μ’

Τ’ ομματόπα σ’ όντες τερώ
’κ’ ελέπω και θολώνω
και σ’ όραμα μ’ κάθαν βραδήν
εσέν ελέπω μόνον

Εμείς που αγαπίουμες
καμίαν ’κι θα χωρίουμες
κι ο εις σ’ εγκάλι͜αν τ’ αλλουνού
σον θάνατον θα ευρίουμες