Τα βάσανα τη μάνας

Είνας χ̌έρα μάνα
έχ̌’ δύο παιδία,
Ζόρ’ έχ̌’ η καημέντσα,
ντό να ’φτάει;
Αφήν’ τα παιδία τ’ς,
βαρύν η καρδία τ’ς
και σην ξενιτείαν
εχπάστεν, πάει

Εκεί σην ξενιτείαν
επίασεν δουλείαν,
βάσανα και πίκρας
επέρασεν
Σα δύο-τρία χρόνα̤
τα μαλλία τ’ς χι͜όνα̤,
η καημέντσα η μάνα
εγέρασεν

Έρθεν σα παιδία τ’ς,
εχάρεν η καρδία τ’ς
και ας ση χαράν ατ’ς
’κι ’ξέρ’ ντό να ’φτάει
Λέει «σην ξενιτείαν
που πάει για δουλείαν,
αν αφήν’ παιδία
ξάι μη πάει»