Πουλί μ’ εχπάστες, μέρ’ θα πας

Πουλί μ’, εχπάστες, μέρ’ θα πας;
εμέν ξάι ’κι νουνί͜εις με
Αφήντς με πας σην ξενιτά̤ν
και την καρδά̤ μ’ κλαινί͜εις με¹

Έλα, πουλί μ’, ας σα μακρά,
έλα μη τυραννί͜εις με
Τη μάνας ι-σ’ η ψ̌η θ’ εβγών’,
έλα κι άλλο ’κ’ ευρήκ’ς με

Πουλί μ’, εγώ ερρώστεσα,
ο Χάρον θέλ’ να παίρ’ με
Ατόν επαρακάλεσα
έναν ξάι ν’ αναμέν’ με

Ση ξενιτείας τη στράταν,
πουλόπο μ’, θ’ αναμένω
να ’λέπω σε και χ̌αίρεται
η καρδά̤ μ’ το καμένον