Άσπρα είν’ τα τσ̌αρχόσ̌κοινα σ’

Άσπρα είν’ τα τσ̌αρχόσ̌κοινα σ’,
μαύρα είναι τ’ ορτάρι͜α σ’
Σε καθαέναν παλληκάρ’
πώς παραδί͜εις τα κάλλι͜α σ’;

’Μώ σε, ’μώ σε, νε καμένον,
το παραπονεμένον
Με τη Χριστού το δάχτυλον
είσαι ζωγραφισμένον

Λελεύω, ποδεδίζω σε,
να ’ίνουμαι γουρπάνι σ’!
Εσύ τουσ̌έκ’ και μαξιλάρ’
κι εγώ γεργάν’ απάν’ ι-σ’

’Μώ σε, ’μώ σε, νε καμένον,
το παραπονεμένον
Με τη Χριστού το δάχτυλον
είσαι ζωγραφισμένον