Γώγον ο πατριάρχης

Σην Καλαμαριάν, σην Καλαμαριάν
ο Γώγον εσ’χωρέθεν
Άμον ατόν κι͜αμα̤ντζ̌ετζ̌ής
άλλο πουθέν ’κ’ ευρέθεν

Γώγο μ’, ατό πώς ’κ’ έξερες,
ο Χάρον ντ’ αναμέν’ -τ- σε;
Πάντα επαραμόνευεν
εσένα για να παίρ’ -τ- σε

Ας σοι κι͜αμα̤ντζ̌ετζ̌ήδες εχώρτσεν
κι εσέν, Γιώργον, επέρεν
Γώγο, ας σα τοξαρέας ι-σ’
άλλο τιδέν ’κ’ επέμ’νεν

Γιατί, Χάρε μ’, αλύπητε
τον Γώγον να επέρες;
Το μιλι͜άτ’ των Ποντίων
ορφανόν να εφέκες

Τ’ ορμάνι͜α π’ αραεύ’νε σε
η γη μοιρολογά σε
’Λαφρά να είν’ τα χώματα
Γώγο μ’, ντο κοιμάσαι