Κάποιος έρθεν είπε σε

Κάποιος έρθεν είπε σε
πως έμ’νε/είμαι μεθυμένον
και έλεγα το όνεμα σ’
κι η γούλα μ’ κρεμαμένον

Εγώ αδά κι εσύ αλλού,
σα δύο θαλασσάκρι͜α
Πονείς εσύ, πονώ κι εγώ,
οι δύος πα με δάκρυ͜α

Αν αγαπάς πουθέν μη πας,
κι αν πας διπλόν ο πόνον
Το τέρτι σ’ κανείς ’κ’ εγροικά,
η ώρα σ’ ένα χρόνον

Θυμούμαι όντες είπες με
το υστερνόν αντίο σ’
Έκλαιες κι έκλαιγα κι εγώ,
παράπονα κι οι δύος