Ομμάτι͜α όντες τερούνε σε

Ατά τ’ ομμάτα̤ σ’ που ελέπ’,
ση στράταν π’ ανταμών’ -τ- σε,
τ’ αχούλ’ν ατ’ χάν’, παλαλούται,
άμον ήλες κορών’ -τ- σε

Τ’ ομμάτα̤ όντες τερούνε σε
τα λώματα σ’ εβγάλλ’νε
Παράδεισος έν’ το πουλί μ’,
φογούμαι θ’ αποθάν’¹ με

Ποίος μάνα εποίκε σε
κι εσέβες σην καρδία μ’;
Φίλεμαν δος μα μη πονώ,
γλυκύν έν’ τυρα̤ννισία