Έχασα τον αδελφό μ’

Εσκοτείνεψεν ο ήλεν,
’λίβωσεν ο ουρανόν
Έτρεχαν τ’ εμά τα δά̤κρα̤,
έκλαιεν και ο Θεόν
Έτρεχαν τ’ εμά τα δά̤κρα̤,
έχασα τον αδερφό μ’

Αδερφέ, πού έν’ η μάνα σ’
να κλαίει σε ους να μερών’;
Έναν ας σα έξ’ παιδία τ’ς
σ’ άλλ’ τον κόσμον ν’ ανταμών’
Έναν ας σα έξ’ παιδία τ’ς,
έχασα τον αδερφό μ’

Κλαίνε τα τρία παιδία σ’,
η γαρή σ’ μοιρολογά
Χαιρετούνε σε -ν- τ’ αδέρφα̤ σ’,
η καμπάνα αργά χτυπά
Χαιρετούνε σε -ν- τ’ αδέρφα̤ σ’,
τα εγγόνα̤ σ’ τα μικρά

Τον πασ̌ά μ’ επαρεξέγκαν
σα ταφία τη χωρί’
Έναν βούραν χώμαν σύρ’νε,
νέος έσ’νε εσύ, γιατί;
Έναν βούραν χώμαν σύρ’νε,
σα καρδά̤ς εμουνε ζει