Σ’ όνομα σ’ εποίκα τάμαν

Έκλαψαμ’ οι δύ’ εντάμαν,
σ’ όνομα σ’ εποίκα τάμαν
Έκλαψα -από ’πάν’ Θεός έν’-
ψέμαν ’κ’ έν’ ντο αγαπώ σε -ν

Η καρδά̤ μ’ και το τσ̌ικάρι μ’,
γεργάνι μ’ και μαξιλάρι μ’
Το φως ι-μ’ και η χαρά μ’ έν’,
το νερόν ντο ξεδιψά με -ν

Εγκαλά̤σκουμαι, φιλώ σε -ν-,
’κι ’ξέρτς πόσον αγαπώ σε -ν
Θα είμαι το μαναστήρι σ’,
’κι χαλάνω το χατίρι σ’