Γιατί, πατέρα;

Γιατί, πατέρα μ’, κάθεσαι
ατόσο πικραμένον;
Κι όλον τη νύχταν τσιγάρο,
’κι κοιμάσαι ο καημένον

Γιατί, παιδί μου, ση ζωή
’κ’ είδα -ν- άσπρον ημέραν
Πολλά είναι τα βάσανα
και πίκρας του πατέρα

Γιατί, πατέρα και¹ μάνα μ’,
όλον κρυφοτερείτε;
Τιδέν ’κ’ επορώ να ’γροικώ,
το ψ̌όπο μ’ θα τελείται

Γιατί, παιδί μ’, ετράνυνες,
ατά με τη μάνα σ’ λέγω
Όθεν κέσ’ γυροκλώσκουμαι
νουνίζ’ ατα και κλαίγω