Ση μοναστηρί’ τ’ αλάτι͜α

Έκαψες το καρδόπο μου,
γιαβρίκα μ’, με το κάζι
Έναν φίλεμαν ψαλαφώ,
σ’ εκείνο πα ’φτάς νάζι

Ση μοναστηρί’ τ’ αλάτι͜α,
σο σερίν αφκά κοιμάσαι
Τ’ εγκαλόπο σ’ άφ’ς ανοιχτόν 
κι απ’ εμέν μη φοάσαι

Έναν να έτον ’κ’ έλεγα
δύο ν’ έσαν ’κ’ ελάλ’να
Ατά έσαν τρία-τέσσερα
τ’ εμόν την ψ̌ην θ’ εβγάλλ’ναν

Σαντέτ’σσα και Σαντέτ’σσα
και πολλά προκομμέντσα
Μερακλίσσα, χατιρλίσσα
ση σεβτάν πελιαλίσσα

Πολλά νέικα κι έμορφα
και Σαντέτ’κα κορτσόπα
Ατά ιεύ’νε έμορφα
με τα παλληκαρόπα

Ση μοναστηρί’ τ’ αλάτι͜α,
σο σερίν αφκά κοιμάσαι
Τ’ εγκαλόπο σ’ άφ’ς ανοιχτόν 
κι απ’ εμέν μη φοάσαι