Τσ̌οπάνος με τα πρόγατα

Τσ̌οπάνος με τα πρόγατα
λάσκουμαι τα ραχ̌ία
Πίνω τα κρύα τα νερά,
σύρω τη μαναχ̌ίαν

Τσ̌οπάνε μ’, ντό γιοσμάς είσαι;
Νασάν που έ͜ει σε -ν- άντρα!
Άφ’ς ατα κι έλα μετ’ εμέν,
τα πρόγατα σ’ ’κι χάν’νταν

Και πού ν’ αφήνω τ’ άκλερα;
Πάν’ χάν’νταν με τ’ αρνία
Αν θέλτς έλα συ εύρα με
σα βαθέα τ’ ορμία

Ο τσ̌οπάνον ερρώστεσεν
και -ν- εκούξεν «Μανίτσα μ’,
εχάθανε τα πρόγατα μ’!
Θα κλαίει η τρυγονίτσα μ’»