Τ’ εμόν η ποσπογάζαινα

Γιά ’κι κρατείς α’ μυστικόν
τη σεβντά σην καρδία μ’
Κι όλ’ την ημέραν άν’ και κα’
λες α’ σην γειτονίαν

Τ’ εμόν η ποσ̌πογάζαινα,
τ’ εμόν αρ’ η φραντάλα
Το φάκ’ απέσ’ ατ’ς ’κι αναλεί¹,
εύκαιρος άμον λάλα

Μεϊτάν’ εβγάλτς τ’ εμέτερα
εσύ τα σεβνταλούκια
’κι θέλω τα στομόλογα
και τα ποσ̌πογαλούκια

Τ’ εμόν η ποσ̌πογάζαινα,
τ’ εμόν αρ’ η φραντάλα
Το φάκ’ απέσ’ ατ’ς ’κι αναλεί¹,
εύκαιρος άμον λάλα

Κάθκα σ’ οσπίτι σ’ και μ’ εβγαίντς
και τη βραδήν σο δώμαν
κι άμον την πόρταν τη ’σπιτί σ’
κλειστόν κρά’ και το στόμα σ’

Τ’ εμόν η ποσ̌πογάζαινα,
τ’ εμόν αρ’ η φραντάλα
Το φάκ’ απέσ’ ατ’ς ’κι αναλεί¹,
εύκαιρος άμον λάλα

Ό,τι ευτάμε εμείς οι δύ’
γιατί τρέχ̌’ πας και λες α’;
Ατά, πουλόπο μ’, λέγ’ν’ α̤τα
«εγάπης εξαπέσ̌ι͜α»

Τ’ εμόν η ποσ̌πογάζαινα,
τ’ εμόν αρ’ η φραντάλα
Το φάκ’ απέσ’ ατ’ς ’κι αναλεί¹,
εύκαιρος άμον λάλα