Τη καρδι͜άς ι-μ’ τα βάσανα

Τη καρδι͜άς ι-μ’ τα βάσανα,
εξέρω απ’ έναν-έναν
Ατό τ’ εγάπ’ς το βάσανον
θαρρώ θα τρώει εμέναν

Ατό τ’ εγάπ’ς το βάσανο,
απάν’ ι-μ’ εριζώθεν
Εξέβεν και φουρκίζ’ ’μένα,
ση γούλα μ’ εγομώθεν

Τερέστε τ’ ομματόπα μου
ση στράτα απάν’ τερούνε
Όντες ’κ’ ελέπ’νε τ’ αρνόπο μ’,
τ’ άχαρα αμὰν δα̤κρούνε
[Είπα μα την Παναΐα!]

Το τέρτι μ’ έν’ πολλά βαρύν
ετσ̌όκεψεν σ’ ωμία μ’
Όντες ’κ’ ελέπω τ’ αρνόπο μ’,
τρώει με -ν- αροθυμίαν 
[Έφαγες με, θ’ αποθάνω]