Παράπονα έχω πολλά

Παράπονα έχω πολλά,
καν’νάν να λέω ’κ’ έχω
Τα τέρτι͜α και τα βάσανα
απέσ’ σο ψ̌όπο μ’ ντ’ έχω

Τη ψ̌ης ι-μ’ τα παράπονα
θα λέω απ’ έναν-έναν
Καν’νάν να παίζ’ ’κι θ’ αφήνω
θα ξελαφρώνω εμένα

Εγώ άλλο ’κι χ̌αίρουμαι
και ’κι γελώ καμίαν
Πουλίκα μ’, όντες κρού’ς σο νου μ’,
τρώει με -ν- αροθυμία σ’

Ν’ αϊλί εμέν τον άχαρον,
ν’ αϊλί εμέν τον μαύρον
Ατό θα τρώει τ’ εμόν την ψ̌ην
τ’ από ’πάν’ ι-μ’ θ’ αχπάνω