Η υπομονή μ’ εχάθεν

Πόσα νερά τρεχούμενα,
πεγάδα̤ και ποτάμα̤!
Άτσ̌απα γιατί σ’ εμέν
να καίεται η καρδά̤ μ’;

Η υπομονή μ’ εχάθεν,
ν’ αηλί τ’ εμόν τη μάνα!
Γιατί για τ’ εμέν να κρούει
θλιβερά -ν- η καμπάνα;

Τρανόν έν’ η καμονή,
’κι σβήν’ τ’ εμόν τη δίψαν
Καίγουμαι, μανίγουμαι,
ν’ αηλί εμέν, μανίτσα!

Η υπομονή μ’ εχάθεν,
ν’ αηλί τ’ εμόν τη μάνα!
Γιατί για τ’ εμέν να κρούει
θλιβερά -ν- η καμπάνα;

Μοναχός όντες κοιμάσαι
σα τέσσερα τουβάρα̤
νύχταν χωρίς ξημέρωμαν,
μαραίν’νταν τα χορτάρα̤

Η υπομονή μ’ εχάθεν,
ν’ αηλί τ’ εμόν τη μάνα
Γιατί για τ’ εμέν να κρούει
θλιβερά -ν- η καμπάνα;

Αν εγροικάς τη μαναχ̌ίαν
εσύ εξέρτς που μένω
Τ’ οσπίτι μ’ έν’ ανοιχτόν,
εσέναν αναμένω

Η υπομονή μ’ εχάθεν,
ν’ αηλί τ’ εμόν τη μάνα
Γιατί για τ’ εμέν να κρούει
θλιβερά -ν- η καμπάνα;