Τ’ ανοιγάρ’

Όι, ν’ αϊλί εμέναν, γιαρ!
Πώς να ευρήκω τ’ ανοιγάρ’;
’Κ’ εύρα ’το και λύουμαι,
φοούμαι φουρκίουμαι
’Κ’ εύρα ’το και λύουμαι,
για τ’ εσέν φουρκίουμαι

♫

Ερρούξα απέσ’ σο ποτάμ’
να ’βρήκω τ’ ανοιγάρι͜α σ’
Την ώρα ντο επλύσκουσ’νε
κι εφάνθαν τα ποδάρι͜α σ’

Όι, ν’ αϊλί εμέναν, γιαρ!
Πώς να ευρήκω τ’ ανοιγάρ’;
’Κ’ εύρα ’το και λύουμαι,
φοούμαι φουρκίουμαι

Επεκουμπίεν το καμίσ’,
Θεέ μ’, αΐκα κάλλια!
Είπα «σα ψ̌ήα σ’ βάλον με
ας έν’ με παρακάλια»

Όι, ν’ αϊλί εμέναν, γιαρ!
Πώς να ευρήκω τ’ ανοιγάρ’;
’Κ’ εύρα ’το και λύουμαι,
φοούμαι φουρκίουμαι

Χωρίς λετσ̌έκ’ ο πρόσωπο σ’,
οφίδι͜α τα μαλλία σ’
Τρί’ ώρας επολέμανα 
ν’ ανοίγω την καρδία σ’

Όι, ν’ αϊλί εμέναν, γιαρ!
Πώς να ευρήκω τ’ ανοιγάρ’;
’Κ’ εύρα ’το και λύουμαι,
φοούμαι φουρκίουμαι