Αφιέρωμα στον Χρύσανθο

’Κι θέλω να αναστορώ,
’κι θέλω, θα ματούμαι
Έρ’ται σο νου μ’ ο Χρύσανθον,
Θεέ μ’, θα παλαλούμαι

Έσπρυνανε τα μαλλία μ’,
ν’ αηλί τ’ εμόν την μάναν
Ο κόσμον ετραγώδ’νε σε -ν-
κι εντούνεν η καμπάνα

’Τραγώδεσες για τη σεβντάν
και για την ξενιτείαν
’Τραγώδεσες για εφτωχούς
και για την ορφανίαν

Έσπρυνανε τα μαλλία μ’,
ν’ αηλί τ’ εμόν την μάναν
Ο κόσμον ετραγώδ’νε σε -ν-
κι εντούνεν η καμπάνα

Είχ̌ες πολλά παράπονα
κρυμμένα/ταήκα, σην καρδία σ’
Σε καν’νάν τιδέν ’κ’ έλεες,
’τραγώδ’νες ας σα ψ̌ήα σ’

Έσπρυνανε τα μαλλία μ’,
ν’ αηλί τ’ εμόν την μάναν
Ο κόσμον ετραγώδ’νε σε -ν-
κι εντούνεν η καμπάνα

Ταήκα, εσύ έφυες,
επέμ’νεν η λαλία σ’
ντ’ εποίκεν ατ’ αθάνατα
τ’ εσά τα τραγωδίας

Έσπρυνανε τα μαλλία μ’,
ν’ αηλί τ’ εμόν την μάναν
Ο κόσμον ετραγώδ’νε σε -ν-
κι εντούνεν η καμπάνα