Ο Νικόλας

Εμέν Νικόλα λένε/λέγ’νε με
ας σ’ Αμμοχώρ’, παιδία
Το κορτσόπο σ’ εγάπεσα,
εσέν λέγ’ ατο, θεία

Θα παίρω το μικρόν τ’ αρνί μ’,
θ’ εβγαίνω σα ραχ̌ία
Αγούρ’ να μη ελέπ’νε͜ ατο
και λύεται η καρδία μ’

Εσέν π’ εποίν’νεν η μάνα,
πώς έτον αβαράσσα!
Εποίν’νε σε -ν- παντέμορφον,
εγώ το νου μ’ εχάσα