Επικαλούμαι σον Θεόν

Σην πίστη απέσ’ τερώ σε, ψ̌η μ’,
τον κόσμον όλιον ελέπω
Τα χαβεζλούκια μ’ είν΄πολλά
χωρίς εσέν ’κι στέκω

Επικαλούμαι σον Θεόν
να ευρίγουμαι σουμά σ’
«Θεέ μ’», θέλω να λέγω 
και/ξαν λέγω τ’ όνεμα σ’

Με τ’ ομμάτι͜α μ’ να τρώγω σε
να δί’ς με και να παίρω
Το πως έν’ ο Παράδεισον
όντες τερώ σε εξέρω

Επικαλούμαι σον Θεόν
να ευρίγουμαι σουμά σ’
«Θεέ μ’», θέλω να λέγω 
και/ξαν λέγω τ’ όνεμα σ’

Μίαν σουμά μ’ να ελέπω σε
κι αν ίσως και κορούμαι
ξάι σο σ̌κοινί σ’ μη βάλτς ατο¹,
ζατίμ θα παλαλούμαι     

Επικαλούμαι σον Θεόν
να ευρίγουμαι σουμά σ’
«Θεέ μ’», θέλω να λέγω 
και/ξαν λέγω τ’ όνεμα σ’