Τ’ εμόν η καρδά̤ γεραλίν

Ατά τ’ ομμάτα̤ που ελέπ’
πώς να μη παλαλούται;
Πώς να μη ρούζ’ σα στρώματα
κι άλλο να μη λαρούται;

Έλα, πουλί μ’, έλα, γιαβρί μ’,
έλα μη τυραννί͜εις με
Το ψ̌όπο μ’ ολιγίκον έν’,
εβγαίν’ κι άλλο ’κ’ ευρήκ’ς με

Τ’ εμόν η καρδά̤ γεραλίν,
αν κλαίω θα ματούται
Άμον τη λάμπας το γυαλίν
απάν’ να κρού’ς τσακούται