Όντες έρ’ται η άνοιξη

Όντες έρ’ται η άνοιξη
και τα δέντρα όλια -ν- ανθούν
Τα πουλία σα κλαδόπα
αδά κιάν’ ’κι θα πετούν

Με την άνοιξην τσ̌ιτσ̌έκια,
το χ̌ι͜όν’ με τον χ̌ειμωγκόν
Κι εσύ τ’ άνοιξης κλαδόπον
επέρες τ’ αχούλ’/την ψ̌ην τ’ εμόν

Την άνοιξην τα χ̌ι͜ονόπα
λύουνταν, ’ίν’νταν νερόν
Το χαμόγελον στ’ ομμάτι͜α σ’
ο παράδεισον τ’ εμόν

Τ’ εμόν είσαι εσύ, γιαβρόπο μ’,
τ’ εμόν είσαι το αηδόν’
Η άνοιξη όντες έρ’ται
θα ευτάγω σε -ν- τ’ εμόν

Λελεύω σε -ν! Ψ̌η μ’!