Ο πεντικόν

Ο πεντικόν απέσ’ σ’ αμπάρ’
ευτάει «γρίτσ̌ι-γρίτσ̌ι»
Ατό εμέν πώς έκαψεν,
τη χ̌ι͜όρας το κορίτσι!

«Γρίτσ̌ι-γρίτσ̌ι, γρίτσ̌ι-γρίτσ̌ι»
ο πεντικόν «γρίτσ̌ι-γρίτσ̌ι»
Γιατί ’κι αφήντς να κοιμάται
τη χ̌ι͜όρας το κορίτσι;

Ο πεντικόν ετσ̌ίβιξεν
κι εσέβεν ση φωλέαν
Και χ̌ι͜όρα μ’ το κορτσόπο σου
στείλον σ’ εμέν μερέαν

«Γρίτσ̌ι-γρίτσ̌ι, γρίτσ̌ι-γρίτσ̌ι»
ο πεντικόν «γρίτσ̌ι-γρίτσ̌ι»
Γιατί ’κι αφήντς να κοιμάται
τη χ̌ι͜όρας το κορίτσι;

Ο πεντικόν ετσ̌ίβιξεν
κι εσέβεν σο τρυπίν ατ’
Μετ’ εμέν πη θα τραγωδεί
ας σύρ’ κα’ το μυτίν ατ’

«Γρίτσ̌ι-γρίτσ̌ι, γρίτσ̌ι-γρίτσ̌ι»
ο πεντικόν «γρίτσ̌ι-γρίτσ̌ι»
Γιατί ’κι αφήντς να κοιμάται
τη χ̌ι͜όρας το κορίτσι;