Οι τραγουδιστές

Και για τους κεμεντζ̌ετσ̌ήδες
είπαμε την τραγωδίαν
και ας λέγομε ατώρα
έναν άλλο ιστορίαν

Για τοι τραγουδίστριες
τα παράπονα ντο έχ’νε
ξαν και για τοι τραγωδι͜άντς
έναν-έναν τα κουσούρι͜α
έρθεν η σειρά να λέμε

Ο Θόδωρον ο Παυλίδης
κελαηδεί άμον αηδόν’
και ο Εμμανουηλίδης
βαρύν πυροβολικόν

Ο Θέμης ο Ιακωβίδης
προσπαθεί για το καλόν
Ο Χρύσανθον ο τρανόν,
ατός λέει «θα επιμένω
σο παραδοσιακόν»

Σιδηρόπουλον ο Γιώργον
έν’ το άστρον λαμπερόν
και το τρανόν η ελπίδα
απάν’ σο ποντιακόν

Ο Δραμινόν ο Παυλάκης
παίξιμον, τραγούδ’ σωστόν
Έχ̌’ πολλά αδυναμίαν
και σο τσ̌αμουρόχτιστον

Ο Γιώργον ο Ακριτίδης,
η λαλία τ’ έν’ κωδών’
Σοι χ̌εράδες και νυφάδες
ατός ευτάει ψυχικόν

Ο Καραπαναγιωτίδης
κρούει ατο σο σοβαρόν
τη Κρουσσι͜άς άμα ’κι λέει
η μαγιά τ’ πώς ’κι στυπών’

Παπαδόπουλον ο Χρήστον
ατός όταν τραγωδεί
τον άνθρωπον παλαλών’

Ο Βασίλτς ο Πασχαλίδης
ατός όταν τραγωδεί
τ’ ομματόπα τ’ πα τσαμών’ 

Ατός ο Νικολαΐδης
έν’ ο φάρον φωτεινόν
Χατιρλής και πιτσ̌ιμλής
και ο πανταχού παρών

Η Σόφη η Παπαδοπούλου
έν’ καρύδ’ πολλά σκληρόν
Ατέ όντες τραγωδεί
τα τέρτα̤ σ’ ούλι͜α λαρών’

Η Νόπη πολλά καλέσσα
έχ̌’ λαλίαν έμορφον
τσ̌ελικτσ̌ού και τσ̌αλιμτσ̌ίσσα
άμον περιστερόπον

Η Κική η Αδαμίδου
έχ̌’ υπομονήν τρανόν
κι έναν έμορφον λαλίαν
κι έναν καρδίαν καλόν

Η Γιώτα η Παπαδοπούλου,
η λαλία τ’ς κρύσταλλον
Έν’ τη χαράς το κλαδίν
και καμίαν ’κι μουστρών’

Η Ντίνα η Βασιλειάδου
δόξαν έχ̌’ πολλά τρανόν
Ρένα η Κωνσταντινίδου,
η λαλία τ’ς έν’ καλόν
και σ’ ούλι͜α τα τραγωδίας
ατέ έν’ ο αρχηγόν