Ακρίτας Διγενής

Ξεριζωμέν’ και πονεμέν’
φεύ’νε ας σην πατρίδαν
Κλαίνε μανάδες και μωρά
γραιάδες και παιδία

Ποίοι ατείν’ π’ ετάραξαν
κι ερήμαξαν πατρίδας;
Έσπαξαν και -ν- εσκότωσαν
μωρά απέσ’ σα κοιλίας

Πού είσαι, Ακρίτα μ’ Διγένη,
και με τα λεοντάρι͜α σ’;
Ειρήνη φέρον απάν’ ση γην
και με τα παλληκάρι͜α σ’

Ποίος ατός π’ ευτάει ατα
και χάται όλεν ο κόσμον;
Δίκαιον δος και δίκασον
και λύτρωσον τον πόνον

Άλλο αίμαν μη ’κχ̌ύεται
και μ’ έχ’νε άλλο πόνον
Κανείται ντο εχάθανε
μύροι γενεές σον κόσμον