Όλ’ αγαπούν την παράν

Όλ’ αγαπούν την παράν,
σίνος χ̌έρι͜α θα περάν’;
Χωρίς ατό ’κ’ επορούν
σον κόσμον κανείς να ζουν

Είνας ευτάει το χαμάλ’,
άλλος παίρ’ με το τσ̌ουβάλ’
Που ’κ’ επορεί να δουλεύ’
ντό θα ’φτάει και καζανεύ’;

Είνας αγαπά να πίν’,
φράγκον σην τσ̌έπην ’κι αφήν’
Που αγαπά να κερδίζ’
το θάνατον ’κι νουνίζ’

Ο κόσμον έν’ ψευτικόν,
ποίος έν’ ο γνωστικόν;
Υποφέρ’ ο φουκαράς,
τη δόξαν έχ̌’ ο παράς