Μη, ανθρώπ’, μη πολεμάτε

Μη, ανθρώπ’, μη πολεμάτε,
ντο ευτάτε ’κ’ εγροικάτε
πως παιδία με την ψ̌ην
βάλλετε͜ ατα σο ταφίν

Μη σ̌κεπάζετε τον ήλιον,
τη κοσμί’ έν’ η χαρά
Τανκς, κανόνια τοπλαέψτε
και συρθέστε πλάν καικά

Μη ανθρώπ’, μη πολεμάτε,
τρανόν καπαγιάτ’ ευτάτεν
Δώστε τ’ έναν τ’ άλλο χ̌έρ’
και χασέστε το τουφέκ’

Και -ν- ο πόλεμον κατάρα,
έν’ ο πόλεμον κακός
Αγαπέστε τ’ έναν τ’ άλλο,
τη σκοτίαν ποίστε φως