Σεβτάς παρακαμένον

Τ’ οσπιτί’ σ’ το καρακίδ’
πάντα κατηβασμένον
Δι͜αβαίνω, ξαν δι͜αβαίνω εγώ,
κι η πόρτα σ’ κλειδωμένον

Τσ̌ικάρι μ’ πονεμένον,
τ’ εμόν λαλαχ̌εμένον
Έλα ’μπα σ’ εγκαλιόπο μου
σεβτάς παρακαμένον

Ση μαχαλά σ’ εξέρ’νε με,
ελέπ’νε με σου Χούγια
Λέγ’νε αούτος ο παιδάς
πολλά τρανά έχ̌’ χούια

Τσ̌ικάρι μ’ πονεμένον,
τ’ εμόν λαλαχ̌εμένον
Έλα ’μπα σ’ εγκαλιόπο μου
σεβτάς παρακαμένον

Σο παραθύρι σ’ από ’φκά
τρώγω τον χ̌ειμωγκόν -ι
Κι εσύ σο τσ̌άκι σ’ εμπροστά
χουλείσαι μαναχόν -ι

Τσ̌ικάρι μ’ πονεμένον,
τ’ εμόν λαλαχ̌εμένον
Έλα ’μπα σ’ εγκαλιόπο μου
σεβτάς παρακαμένον