Ση Παναΐτσας το ποτάμ’

Ση Παναΐτσας το ποτάμ’
ερρούξεν η κλειδίτσα μ’
Τρέξον, μάνα, κι αράεψον
σ’ εμέν κιορά̤ νυφίτσαν

Τούλα, τούλα -λα
το ταούλ’ και η ζουρνά
Το ταούλ’ και η ζουρνά
όντες κοπανίζ’ν’ τ’ ομάλ’

Κόκκινον μήλον σο κλαδίν
ερρούξεν κι ετοχτώθεν
Κι εγώ τηνάν εγάπεσα
’ς σα καν’νάν ’κ’ εκομπώθεν

Τούλα, τούλα -λα
το ταούλ’ και η ζουρνά
Το ταούλ’ και η ζουρνά
όντες κοπανίζ’ν’ τ’ ομάλ’

Σον ουρανόν κρεμάγουνταν
δύο χρυσά καντάρα̤
Τ’ έναν ζυγίζ’ τα κορτσόπα,
τ’ άλλο τα παλληκάρα̤

Τούλα, τούλα -λα
το ταούλ’ και η ζουρνά
Το ταούλ’ και η ζουρνά
όντες κοπανίζ’ν’ τ’ ομάλ’