Μάνα, μη κλαις

Μάνα, μη κλαις και μη πονείς
ντο χάντς εσύ τ’ αρνόπο σ’
Ποίσον τρανόν υπομονήν
και σπίγγ’σον το καρδόπο σ’

Ν’ αϊλί εμέν, μανίτσα μου,
το γιατρικόν ’κ’ ευρέθεν
Τα γόνατα μ’ ξάι ’κι κρατούν,
τακάτι μ’ ετελέθεν

Έρθαν αγγέλ’ από ψηλά
το ψ̌όπο μ’ για να παίρ’νε
Αψέστεν το καντηλόπο μ’,
οπίσ’ καν’νάν ’κι φέρ’νε