Ραχ̌όφυλλον

Ραχ̌όφυλλον θα γίνουμαι
απάν’ κέσ’ σα ραχ̌ία
Να πορπατείς και να πατείς,
πουλί μ’, τ’ εμά τα ψ̌ήα

Απάν’ σα ραχ̌ι͜ά λάσκουμαι,
σουμά σα ποταμάκρι͜α
Τ’ εμόν η καρδι͜ά πόνι͜α έχ̌’
γομούται όλο δάκρυ͜α

Ραχ̌ία, ντό ελέπετεν;
Ραχ̌ία, ντό ακούτεν;
Αούτ’ τ’ εμόν η νισ̌αλού
εμέν πώς ’κι αφουκρούται;

Το κεμεντζ̌όπο μ’ έπαιζα
απάν’ κέσ’ σα ραχ̌ία
’Κ’ επόρεσα να ελέπω σε,
θα τρως τ’ εμά τα ψ̌ήα