Αμάν, αμάν

Αμάν, αμάν, αμάν!
Αούτ’ αέτσ’ ’κι ’ίνεται,
θα χτίζω δύο οτάδες
Σ’ ένα θα βάλω τη σεβντάν
άι/και, σ’ άλλο τα πελιάδες

Αμάν, αμάν, αμάν!
Γιαβρί μ’, ατό το πρόσωπο σ’,
πουλί μ’, ατά τα κάλλια σ’
Περιστερόπα/τα περιστέρι͜α κελαηδούν
ζευγάρι͜α σην εγκάλια σ’

Αμάν, αμάν, αμάν!
Τον ουρανόν χρωστώ την ψ̌η μ’,
τον Άδην το κορμόπο μ’
Εσέν την κόρ’ πα ντό χρωστώ
και τυραννί͜εις το ψ̌όπο μ’;