Έναν πουλίν, καλόν πουλίν (’Πάρθεν)

Έναν πουλίν, καλόν πουλίν
εβγαίν’ από την Πόλην [γιαρ]
Μηδέ σ’ αμπέλια εκόνεψεν
μηδέ σα περιβόλια [βάι εμάς]

Επήεν και -ν- εκόνεψεν
σ’ Αγια-Σοφιάς την πόρταν [γιαρ]
Έδειξεν τ’ έναν το φτερόν
σο αίμαν βουτεμένον [βάι εμάς]

Και σ’ άλλο το φτερόν εθε
χαρτίν βαστά γραμμένον [γιαρ]
Ατό, κανείς ’κι αναγνώθ’,
κανείς ’κ’ εξέρ’ ντο λέει [βάι εμάς]

Μηδέ κι ο Πατριάρχης μου
με όλους τους παπάδες [γιαρ]
Κι έναν παιδίν, καλόν παιδίν
πάει και αναγνώθει [βάι εμάς]

Σίτι͜α αναγνώθει, σίτι͜α κλαίει
σίτι͜α κρούει την καρδίαν [γιαρ]
«Ν’ αϊλί εμάς και βάι εμάς!
’Πάρθεν η Ρωμανία!» [γιαρ/βάι εμάς]