Αφορισμέντσα

’Ναθεμά σε αφορισμέντσα!
εμέν ’κι χαρεντερί͜εις
Η καρδία σ’ έν’ μανέαν
και η ψ̌η μ’ ’κι ταγιανίζ’

Επουσ̌μάνεψα ο μαύρος,
’ναθεμά ντ’ εγνώρτσα σε -ν!
Ψέσκουμαι κι επουγαλεύτα,
η σεβντά σ’ θα τρώει εμέν

Ση εγάπ’ σ’ πώς εκομπώθα,
κι αραεύω την πελι͜ά μ’
Ετυφλώθα ας σο σαχτάρι σ’
που ερρούξες σ’ ομμάτι͜α μ’

Η καρδία και τα ψ̌ήα σ’
έν’ άμον τσ̌οιράχαντον
Βάλλ’ ατα ση κατενή σ’ -ι
να εβγαίν’ μαύρον νερόν