Το μοναχοπαίδ’

Μοναχοπαίδ’ αν αποθάν’
ν’ αηλί σ’ ατείντς που μέν’νε
Ατείν’ καμίαν ’κι γελούν,
έναν ζωήν θα κλαίνε

Σην πόρτα μ’ εστάθες,
Χάρε μ’, ντό ευτάς;
και τ’ εμόν τ’ αρνόπον
θέλτς να παίρτς και πας

Και σα γειτονίας
ντο δουλείαν έ͜εις;
Πονεμένα ψ̌ήα
έρχεσαι και καί͜εις

Και σον άλλον κόσμον
’κ’ έρ’ται καλοκαίρ’
Πίσσα και σκοτίαν
ήλιος ξάι ’κι παιρ’

Το γιαβρί μ’ εχπάστεν
το μοναχοπαίδ’
Άφ’ς το παλληκάρι μ’
και -ν- έπαρ’ εμέν

Το πουλόπο μ’ έτον
τσ̌ιτσ̌έκ’ σον παρχάρ’
Άνοιξης κλαδόπον
τρυφερόν βλαστάρ’

Εύκαιρον τ’ οσπίτι μ’
χωρίς το παιδί μ’
Πονεί το καρδόπο μ’
κλαίει ατον η ψ̌η μ’