Εχάθεν η ανθρωπία

Αδά σον κόσμον
αδά τιδέν ’κι απομέν’νε
Αδά σον κόσμον
ήντα̤ν έρχουντανε φεύ’νε

Γιατί να μη επορούμε
και -ν- εμείς να εγροικούμε,
ντο είμες περαστικοί;

Εχάθεν η ανθρωπία
ένουμ’νες άγρι͜α θερία
’Κ’ εγνωρίζ’ ο εις τον άλλον,
πώς εγέντον η ζωή;

Σ’ αβούτ’ τον κόσμον
ποίος έρθεν και -ν- επέμ’νεν;
Σ’ αβούτ’ τον κόσμον
αχ! ποίος τ’ οπίσ’ επέρεν;

Σα χρυσά απέσ’ να είμες,
σον Παράδεισον να είμες,
μαναχόν τιδέν ’κι ζει!

’Κ’ εγροικούμε ντο ευτάμε,
πώς ’κ’ ελέπουμε που πάμε;
Και -ν- οπίσ’ ξάι ’κι τερούμε,
πάμε σην καταστροφήν!