Τ’ εμόν τη σεβνταλίτσα μ’ (Benim Sevdiceğim)

Τ’ εμόν τη σεβνταλίτσα
πώς να βάλω σο χώμαν;
Πάω και ’κ’ ευρηχάται,
να κολλίζω το στρώμα μ’

♫

Τ’ εμόν τη σεβνταλίτσα μ’
πώς να βάλω σο χώμαν;
Πάγω και ’κ’ ευρηχάται,
να κολλίζω το στρώμα μ’

Εσύ, άντα πας σον παρχάρ’
όλοι -ν- απ’ οπίσ’ κλαίγουν
Άντα κλώσ̌κεσαι σ’ οσπίτ’
τα τουβάρι͜α πα γελούν
τα κιοσ̌έδας πα γελούν

Εποίκεν η σεβνταλή μ’,
με τα πράσσας μαλαχτά
Άντα κρούγω σην πόρταν
άνοιξον με γελαχτά

Για φέρο με -ν- ας φορώ
το μαύρον το τσ̌εκέτι μ’
Άντα ’λέπω τη σεβντά μ’
μερμηκά το βουτσ̌ούτι μ’

Εφύσεσεν άνεμον,
τα χωρία ’χάλασεν
Με τα χωρία αντάμαν
τη σεβντά πα εχάσεν

Κρύον-κρύον νερόπον,
κρύον ’κι ποτισκάται
Άμον τ’ εμόν τη σεβντά μ’
σον κόσμον ’κ’ ευρισκάται