Ρωμαίισσα καλομάνα

Ση καλομάνας σο κρεβάτ’
καθέστεν τα πουλία μ’
Η ώρα έν’ να λέω σας
εγώ την ιστορία μ’

Τον πόνον ντο επέρασα
εκράτ’να σην καρδία μ’
Ατά καμίαν ’κ’ είπα τα,
τρομάζ’ και η λαλία μ’

Σον Πόντον εγεννέθα εγώ,
εκεί έν’ η πατρίδα μ’
Έταν τα χρόνι͜α ταραγά,
διωγμούς και πείναν είδα

Έντρισα και εποίκα αγούρ’,
’κ’ εχάν’να την ελπίδα μ’
Περήφανα και ελεύθεροι
να ζούμε σην πατρίδαν

Εμπαίν’ναν νύχταν οι Τουρκάντ’,
εσταύρωναν ποπάδες
Έρθαν και σο χωρίο μου,
’κ’ εγούεψαν μανάδες

Έσπαξαν όλια τα μωρά,
αντρούδες, γεροντάδες
Θάμαν έν’ πως επέζησα
ας σ’ αΐκα γεράδες

Σο αίμαν εφουρκίουμ’νε
Ν’ αϊλί το τσ̌ικαρόπο μ’!
Κι εκεί εντούνεν άψυχον
τ’ αγούρι μ’ σ’ εγκαλιόπο μ’

Εβάρκιζα «Γιατί, Θεέ μ’;
Ντ’ εποίκεν το πουλόπο μ’;
Θεέ μ’, εγώ όλτς έχασα!
Έλα, Έπαρ’ το ψ̌όπο μ’»

Την ψ̌η μ’ ας σ’ εδίν’να εγώ
είδα την Παναΐαν
«Εσύ θα ζεις» είπεν «γιαβρί μ’,
έ͜εις σπόρον σην κοιλίαν

Δίδυμα θα τρανύντς εσύ,
ρωμαίικον έ͜εις καρδίαν
Προτού αποθάντς θα ιστορί͜εις
για την γενοκτονίαν»