Αναστορώ/Η τρυγόνα μ’

Έικιτι τόπα̤ έμορφα,
τη πατρίδας χωρία
Ραχ̌όπα πώς επέμ’νετε
με τα νερά τα κρύα;

♫

Αναστορώ τα παλαιά
και η ψ̌η μ’ φαρμακούται
Κρούγ’νε σο νου μ’ ντ’ εδέβανε
και η γούλα μ’ γομούται

♫

Η τρυγόνα μ’ σο ραχ̌ίν
έφαεν και την βρεχ̌ήν
[Ντό να ’ίνουμαι;]
Έτρεξα εγώ με την ψ̌η μ’
σ’ ατεινές την απαντήν
[Έλα λέγω σε -ν]

Εκάτσαμ’ σο τσ̌άχ’ καικά,
σ’ άψιμον ξύλα ’θέκα
[Ντό να ’ίνουμαι;]
Σο γλυκύν τ’ εγκαλιόπο σ’
ερρούξα κι εκοιμέθα
[Έλα λέγω σε -ν]

Σο τσ̌άχιν σο τσ̌άχ’ καικά
το φίλεμαν εδέκα
[Ντό να ’ίνουμαι;]
Έσπιγγ’σεν με γλυκέα,
σην εγκάλα̤ τ’ βαθέα
[Έλα λέγω σε -ν]

Γεια σου, Τάκη Ιωαννίδη, με την κεμεντζ̌έ σ’!