Για τ’ ομμάτι͜α σ’

Για τ’ ομμάτι͜α σ’ και τα χ̌είλια σ’
λύουμαι άμον κερίν
Η λόχα σ’ δί’ με φωτίαν
κι ’ίνεται η ψ̌η μ’ πουλίν

♫

Εγώ να είμαι τ’ άρωμαν
ντο θα βάλτς σα μαλλία σ’
[γιαρ, γιαρ, γιαρ]
Τρυγόνα μ’, με το ανάσμα σ’
θα εμπαίνω σην καρδία σ’
[ωφ, ωφ, ωφ]

Για τ’ ομμάτι͜α σ’ και τα χ̌είλια σ’
λύουμαι άμον κερίν
Η λόχα σ’ δί’ με φωτίαν
κι ’ίνεται η ψ̌η μ’ πουλίν

Για πέει με ντό εποίκα σε
και τυραννί͜εις το ψ̌όπο σ’;
[γιαρ, γιαρ, γιαρ]
Αφού καλά εξέρτς ατο
θα ’ίνουμαι τ’ εσ̌όπο σ’
[ωφ, ωφ, ωφ]

Για τ’ ομμάτι͜α σ’ και τα χ̌είλια σ’
λύουμαι άμον κερίν
Η λόχα σ’ δί’ με φωτίαν
κι ’ίνεται η ψ̌η μ’ πουλίν

Τα δάκρυ͜α μ’ τρέχ’νε σο ποτήρ’,
το αίμα μ’ στάζ’ σο χώμαν
[γιαρ, γιαρ, γιαρ]
Κι εσύ τη μάνα σ’ ερωτάς
αν αγαπώ σε ακόμαν
[ωφ, ωφ, ωφ]

Για τ’ ομμάτι͜α σ’ και τα χ̌είλια σ’
λύουμαι άμον κερίν
Η λόχα σ’ δί’ με φωτίαν
κι ’ίνεται η ψ̌η μ’ πουλίν