Εξέβα σο ψηλόν ραχ̌ίν

Εξέβα σο ψηλόν ραχ̌ίν,
ολόερα -ν- ετέρ’να [γιαρ]
Σίτα̤ ενεμείν’να σε σο νου μ’
ντ’ εδέβαμε -ν- εφέρ’να [γιαρ]

Ερχίνεσα να τραγωδώ
και κόφτω τα κλαδία [γιαρ]
Άμον ντο είδα σε σ’ ορμάν’
σο γιάνι σ’ ετυλίγα [γιαρ]

Εχάρτσες με τ’ αξ̌άεμα σ’,
επέρες την καρδία μ’ [γιαρ]
Εγνέφ’σε με το φίλεμα σ’,
εκλαίντσε με η σκοτία [γιαρ]