Τ’ εσόν η εγκάλι͜α

Φόρ’ το φιστάνι σ’
εείνο το άσπρον,
απάν’ τσ̌ιτσ̌εκόπα
να θέκω, γιαβρί μ’

Ν’ ανθίζ’νε ροδόπα,
αμάραντα, κρίνα
Τ’ εσόν η εγκάλι͜α,
τ’ εμόν το κεπίν

Έβγαλ’ λαλίαν,
μένεμαν στείλον
η σεβντά σ’ την καρδι͜άν
κορδύλ’ να δέν’

Να παίρω φωτίαν
τον κόσμον να κάφτω
Άμον τ’ εγάπη σ’,
αρνί μ’, τιδέν ’κ’ έν’

Νέβ’σον τον φέγγον
να μη ελέπ’ με
Νέβ’σον τον ήλιον
να μη τερεί

Τ’ εσά τ’ ομμάτι͜α,
απέσ’ σην σκοτία μ’,
την ψ̌η μ’ να φωτάζ’νε
άμον κερίν

Ν’ ανθίζ’νε ροδόπα,
αμάραντα, κρίνα
Τ’ εσόν η εγκάλι͜α,
τ’ εμόν το κεπίν