Παρχαρί’ τσ̌ιτσ̌έκ’

Ποίος μάναν εποίκε σε,
ποίος κύρτς εζωγράφ’σεν
κι ούλι͜α τα χάρεις τη ζωής
ατός εσέν εχάρτσεν;

Σίναν, πουλόπο μ’, Άγιον,
σίναν εσέν εφώτ’σαν
και το πικρόν -άι!- το φαρμάκ’
ατείν’ εμέν επότ’σαν;

Έμορφος είσαι, έμορφος,
ούλ’ λένε για τ’ εσέναν!
Μέρ’ πουλούνε τα καρδίας
να παίρω εγώ πα άλλ’ έναν;

Τ’ έναν ντ’ έχω το καρδόπον
εμαύρυνεν κι επήεν
Για τ’ εσέν μαναχόν, πουλί μ’,
άμον κερίν ελύεν

Αέτσ’ έτον το τυχερό μ’,
να θέλω, να μη θέλτς με
Επότ’σες με -ν- έι! το φαρμάκ’
κι άλλο -ν- εσύ ’κι θέλτς με