Κάπως έν’ ατό η εγάπη σ’

Αγαπώ τ’ εσά τ’ ομμάτι͜α
χαρεμένα όντες τερούν
Ποίσον όσα θέλτς γινάτι͜α,
π’ αγαπούνε συχωρούν

Κάπως έν’ ατό η εγάπη σ’
ας σο κρύον σο ζεστόν
Κάτ’ αγνόν έν’ η εγάπη σ’
ας σο κρύον σο ζεστόν
Η καρδία εξέρ’ μόνον
ποίον, ψ̌η μ’, έν’ το σωστόν

Να κρατώ σε χολιασμένον
σην εγκάλι͜α μ’ αγαπώ
Να ογρασ̌εύω να φιλώ σε,
ημερώντς κι εγώ πετώ

Κάπως έν’ ατό η εγάπη σ’
ας σο κρύον σο ζεστόν
Κάτ’ αγνόν έν’ η εγάπη σ’
ας σο κρύον σο ζεστόν
Η καρδία εξέρ’ μόνον
ποίον, ψ̌η μ’, έν’ το σωστόν

Μη θαμάεσαι, μικρίκο μ’,
η σεβτά μουν θ’ απομέν’
Όσον ζω τ’ εμόν η ζήση
και τ’ εσόν εντάμα έν’

Κάπως έν’ ατό η εγάπη σ’
ας σο κρύον σο ζεστόν
Κάτ’ αγνόν έν’ η εγάπη σ’
ας σο κρύον σο ζεστόν
Η καρδία εξέρ’ μόνον
ποίον, ψ̌η μ’, έν’ το σωστόν

Κάπως έν’ ατό η εγάπη σ’
ας σο κρύον σο ζεστόν
Κάτ’ αγνόν έν’ η εγάπη σ’
ας σο κρύον σο ζεστόν
Η καρδία εξέρ’ μόνον
ποίον, ψ̌η μ’, έν’ το σωστόν