Λαμνίν παίρω

Ατό τ’ ομματοτέρεμα σ’
σην καρδι͜ά μ’ μαχ̌αιρέαν
Κι άμον εκείνο το δεντρόν
ντο τρώει αξιναρέαν

Λαμνίν παίρω και κόφτ’ ατο
τη καρδι͜άς ι-μ’ τη φλέβαν
αν εγροικώ το τέρεμα σ’,
αρνί μ’, πως έτον ψέμαν

Εγώ, αρνί μ’, εκρέμιζα
με το τακάτι μ’ κάστρα
Πώς εταράγα ας ση ματί’ σ’,
πουλόπο μ’, τη δελι͜άστρα;

Αρνί μ’, απέσ’ σο τέρεμα σ’
τέρεν μη κρύφτς το ψέμαν
Παίρω λαμνίν και κόφτ’ ατο
τη καρδι͜άς ι-μ’ τη φλέβαν

Εσάρεψεν τ’ ολόερα μ’
ατό η εμορφία σ’
κι ατά τ’ ακριβοζελευτά
τα χ̌είλι͜α σ’ και τα ψ̌ήα σ’

Λαμνίν παίρω και κόφτ’ ατο
τη καρδι͜άς ι-μ’ τη φλέβαν
αν εγροικώ το τέρεμα σ’,
αρνί μ’, πως έτον ψέμαν