Αΐκα κάλλια έμορφα

Ψιλογιανόν και νόστιμον,
τα δόντι͜α ’θ’ είν’ αραία
Ση μασχαρείαν ’κ’ εχωρεί,
χολι͜άσ̌κεται βαρέα

Αΐκα κάλλια έμορφα
άλλο πουθέν ’κι ’ίν’νταν
Ομοι͜άζ’νε τα τραντάφυλλα,
Μάρτην κι Απρίλ’ ντο ’ίν’νταν

Ο πρόσωπο σ’ πολλά έμορφον
τα δόντι͜α σ’ είν’ τεζπίχια
Ας είχα να εφίλ’να σε
σον κόσμον τιδέν μ’ είχα