Ερρούξα σα πέντε δρόμα̤

Ερρούξα σα πέντε δρόμα̤,
μανίτσα μ’, έναν πρωίν
Ση προσφυγίας τα χρόνα̤
απάν’ σην ανταλλαγήν

Περισ̌άν’ πουγαλεμένος
και -ν- εγώ μετ’ ημ’σόν ψ̌ην

Η μανίτσα μ’ και ο κύρη μ’
και -ν- ατείν’ εχάθανε
Σ’ έρημον σην Τραπεζούνταν
και -ν- ατείν’ επέμ’νανε

Και -ν- απάν’ σ’ άλλα σα τέρτα̤
κι άλλα τέρτα̤ έρθανε

Ντό εποίκα σε, νε μοίρα,
κι ατόσον εντώκες με;
Ξάι εμέναν ’κ’ ελυπέθες
και φαρμάκ’ επότ’σες με

Επέρες τον κύρ’, τη μάνα μ’
κι ορφανόν εφέκες με