Ανάθεμα και τα μακρά

Ανάθεμα και τα μακρά,
το τσ̌όλ’ τη ξενιτείαν
Καίγουμαι, μάνα μ’, καίγουμαι
ας σην αροθυμίαν

Τ’ ομματόπα τ’ς παρλαεύ’νε,
το καρδόπο μ’ τογραεύ’νε
Ατώρα πα -ν- εγροίκ’σα ’το
εμέναν ντ’ αραεύ’νε

Ξενιτεμένος κι ορφανός,
πάντα η ψ̌η μ’ κλαμένον
Η καρδά̤ μ’ πάντα έρημον
και γεραλαεμένον

Ξενιτεία, πανάθεμά σε,
τα τερτόπα μ’ ’κι λυπάσαι!
Όσον πόσον θα δουλεύω;
τα καλά σ’ ξάι ’κι γουεύω

Εχόρτασα την ξενιτά̤ν
θα φεύω σην πατρίδαν
Αδά εγώ ντ’ υπόφερα
και άλλα ντ’ επαρείδα

Τ’ ομματόπα τ’ς παρλαεύ’νε,
το καρδόπο μ’ τογραεύ’νε
Ατώρα πα -ν- εγροίκ’σα ’το
τον Γιάννε ντ’ αραεύ’νε

Γεια σου, Κωστάκη, με τη παρέα σου!